دوره 20، شماره 4 - ( علوم پیراپزشکی و بهداشت نظامی-زمستان 1404 )                   جلد 20 شماره 4 صفحات 67-57 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


1- مرکز تحقیقات علوم پرتویی، دانشگاه علوم پزشکی آجا، تهران، ایران. و گروه رادیولوژی، دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی آجا، تهران، ایران.
2- مرکز تحقیقات علوم پرتویی، دانشگاه علوم پزشکی آجا، تهران، ایران. & گروه رادیولوژی، دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی آجا، تهران، ایران. ، shahidania@gmail.com
3- گروه فیزیک پزشکی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.
چکیده:   (436 مشاهده)

مقدمه: امواج فراصوت، به‌عنوان یکی از فناوری‌های پیشرفته در حوزه آکوستیک، در دهه‌های اخیر کاربردهای گسترده‌ای در زمینه‌های نظامی یافته‌اند.
مواد و روش ها: این مقاله با رویکردی تحلیلی، به بررسی کاربردهای مستقیم و غیرمستقیم این امواج در حوزه دفاعی می‌پردازد. در بخش نخست، استفاده از امواج فراصوت در شناسایی زیرسطحی، ارتباطات امن و سلاح‌های غیرکشنده مورد بررسی قرار می‌گیرد. در ادامه، نقش فراصوت در پزشکی نظامی، آموزش رزمی، و امنیت محیطی به‌عنوان کاربردهای غیرمستقیم مورد تحلیل قرار گرفته است. سپس، چالش‌های فنی مانند محدودیت نفوذ در مواد متراکم، تداخل با تجهیزات الکترونیکی و وابستگی به تحلیل انسانی، به‌همراه ملاحظات اخلاقی و حقوقی از جمله نگرانی‌های مربوط به حریم خصوصی و استفاده از امواج به‌عنوان ابزار کنترل جمعیت، مطرح شده‌اند. در بخش آینده پژوهی، مسیرهای نوآورانه‌ای همچون ادغام با هوش مصنوعی، توسعه حسگرهای پوشیدنی، و کاربرد در پهپادها و ربات‌های امدادی پیشنهاد شده‌اند.
یافته ها: این مقاله با بهره‌گیری از منابع علمی معتبر منتشرشده بین سال‌های 2020 تا 2025 ، تصویری جامع از ظرفیت‌ها، محدودیت‌ها و چشم‌اندازهای آینده امواج فراصوت در حوزه نظامی ارائه می‌دهد و می‌تواند مبنایی برای پژوهش‌های آتی و تصمیم‌گیری‌های راهبردی در صنایع دفاعی باشد.
نتیجه‌گیری: امواج فراصوت به عنوان ابزاری حیاتی در علوم نظامی شناخته می‌شود. با پیشرفت‌های آتی، انتظار می‌رود کاربردهای این فناوری بیش از پیش گسترش یافته و به بهبود قابلیت‌های دفاعی کشورها کمک کند.

متن کامل [PDF 687 kb]   (99 دریافت)    
نوع مطالعه: مروری | موضوع مقاله: مقالات کامل
دریافت: 1404/8/12 | پذیرش: 1404/8/25 | انتشار: 1404/10/7

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.